باز محرم آمد.بازموسم عزا وماتم شد.باز چشمها گريان شد

و دلها درحسرت تنهايي حسين(ع)،اي دريغا گوي.

شخصيت بزرگواري که اين روزها حتي در ملکوت هم ملائک

برايش اشک ميريزند،ايثار را بتمام معنا درکربلا به نمايش

 گذاشت.بافدا کردن اهل بيت ويارانش ثابت کرد که حق کدام

وباطل کدام است.اکنون در زمانه اي که ما زندگي ميکنيم

حقيقت چون درّ گرانبهايي است که در دل کميابترين صدفها

هم يافت نميشود .بنظر من درزندگي همه ما بالاخره روزي

 ميرسد که به شخصه بايد راهمان را انتخاب کنيم.ودر آن

صورت خدا بدادمان برسد با وسوسه هاي شيطاني که با

پيشرفت تکنولوژي آنها هم پيشرفت کرده اند.حال خودرا در

 زمانه حادثه کربلا تصور کنيم،کدام راه را انتخاب ميکرديم؟

هرگز نتوانسته ام براي اين سوالم جواب قاطعي پيدا کنم.

چون بزرگان بسياري در آن زمان باوسوسه هاي شيطان دين

 خود را باختندوبا کافران هم کاسه شدند حالا من کمترين

چگونه با قاطعيت بگويم بکدام راه ميرفتم؟خداوندا ترا بحرمت

 اين روزهاقسمت ميدهم با امتحانهاي سخت دينمان را مورد

آزمايش قرارنده.ولي کاش مانيز در آن هنگامه بلا بوديم و

 آنقدر يقينمان کامل بود که جان بيمقدارمان رافداي سالار

شهيدان ميکرديم ومانند آن هفتادو دو کوکب درخشان به

 سعادت اخروي نائل ميشديم. امام حسين مصداق بارز

حق شناسي وجان نثاري خدا را تنها با يک حرکت به منصه

ظهور رساند .آن هم فدا کردن طفل شش ماهه اش براي

خدا بود باقي شجاعتها وشهامتها بکنار. درصورتي که اگر ما

بدانيم جان کودکمان در خطر است چه کارها که نکنيم.

بخاطر همين ميگويم خدايا ما را با آزمايشهاي سخت مورد

امتحان قرارنده.

خدایافدا شدن تنها برای تو ورضایت توچه لذتی دارد.